16 juli.- Mijn televisie had ik na mijn ochtendommetje met Snoetje rond tien uur op TV5 gezet. Het was 14 juli, Quatorze Juillet, de Franse nationale feestdag.
Ik ben vaak in Frankrijk, het land van Marianne, geweest en heb er sinds mijn verkering met Annemarie begin jaren zestig volop van genoten. Samen met mijn broer Joop hebben wij, met onze vrouwen, in de jaren tachtig en negentig zelfs een kasteel gehad: het 15e-eeuwse Château de la Romagère in Saint-Sauvier (Allier). Jammer genoeg overleed mijn broer in 2009 en hebben we het verkocht aan zijn oudste zoon. Frankrijk voelt voor ons dus een beetje als ’thuis’.
Jan de Cler, radiocabaretier en arts, feliciteerde altijd zijn vrouw zodra hij vanuit België de Franse grens passeerde. Annemarie en ik deden hem dat na.
Paris Secret, het Franse lifestyle- en nieuwsmedium, beloofde deze ochtend een spectaculaire militaire parade op de Champs-Élysées van ongekende omvang; dit jaar de grootste ooit! Begeleid door schitterende marsmuziek defileren maar liefst 6.700 militairen in 110 passen per minuut, onder wie het atypische Vreemdelingenlegioen. De sappeurs marcheren in een vertraagd tempo van 88 passen per minuut en lopen trots met een bijl en een leren schort voorop om symbolisch de weg vrij te banen voor de legers achter hen. Verder deden 315 voertuigen, 98 vliegtuigen, 33 helikopters en 193 paarden mee.
Aan het begin van de live-uitzending, in afwachting van Emmanuel Macron op het speciaal gebouwde presidentiële podium (de tribune présidentielle) op de Place de la Concorde, aan het einde van de Champs-Élysées, spotten televisiecamera’s en drones de belangrijkste buitenlandse gasten: EU-voorzitter Ursula von der Leyen, de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, de Duitse bondskanselier Friedrich Merz en de onlangs afgetreden Britse premier Keir Starmer, die deze ‘revue van het Franse leger’ nog net kon meemaken. Daarnaast waren uit eigen land NAVO-chef Mark Rutte, minister-president Rob Jetten en andere staatshoofden aanwezig die de ‘Coalition of the Willing’ voor Oekraïne vormen.
Op de officiële tribune, achter de Franse president – met naast hem zijn charmante echtgenote Brigitte – verscheen opvallend vaak een wat vreemde buitenlandse gaste in beeld. Ze droeg een hinderlijk spiegelende zonnebril. Als tv-regisseur heb je zo’n gast liever wat minder vaak in beeld en zeker niet bij elk shot van de president dat je op zijn feestje krijgt aangereikt. Haar identiteit kon ik niet vaststellen. Dat ligt natuurlijk aan mijn eigen domheid.
’s Middags heb ik zelfs nog geprobeerd de officiële zitlijst met namen te achterhalen. Helaas. De dame deed mij denken aan de tijd dat ik Ivo Niehes TV Show op Reis produceerde. Daarin was een eenvoudig, markant mens te gast. Volgens mij een slager uit Avignon, die er plezier in schiep onopvallend op te vallen. Hij maakte er een sport van zich met beroemdheden, presidenten, ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders op de foto te laten vereeuwigen. Een notoire indringer die overal opduikt zonder uitgenodigd te zijn. Niets liever dan binnendringen in prominente gezelschappen die op 14 juli de bestorming van de Bastille (1789) en het Feest van de Federatie (1790) vieren.
Hoe kom je, ondanks alle veiligheidsmaatregelen, er in godsnaam doorheen?
Bol-an-mensen, de Fransen noemen zo iemand een un incruste. Ik ben benieuwd wie die mevrouw is! Of komen we haar straks misschien tegen naast Mick Jagger?
LeoJanssen
Screenshot TV 5
