27 juli.- Gisteren liep ik met mijn Cotonnetje de Wally Moesweg op richting het akkerveldje aan de Tafelbergweg. De straat lag er wat vergeten bij. Snoetje trok me naar een merel midden op de weg voor het huis van Karel. Loeff. In de verte luidden klokken de zondagmis in de basiliek. Ik passeerde het huis ernaast dat vroeger een wonderlijke naam had: ‘Mano Sinistra’, dat zoveel betekent als linkerhand.
Er woonde de pianist Cor de Groot die Laren een wereldfaam gaf, vertelde de oud-voorzitter van de Historische Kring mij.
Nieuwsgierig en liefhebber van klassieke (piano) muziek als ik ben, heb ik meteen een CD van hem gekocht.
De Groot (1914-1993) studeerde aan het Amsterdams Conservatorium piano en compositie en slaagde cum laude met een door hemzelf gecomponeerd pianoconcert. In 1936 behoorde hij met Emile Gilels en Yakov Flière tot de prijswinnaars van het internationale pianoconcours in Wenen. Was hij wat slimmer geweest, had hij op een nog hogere plaats kunnen rekenen als hij destijds had gespeeld op een Bösendorfer in plaats van een Steinway . Bösendorfer was een klavier dat in Wenen werd geproduceerd.
De in Amsterdam geboren Laarder maakte tientallen lp’s voor HMV, Philps en RCA en zat regelmatig in de jury van belangrijke Europese pianoconcoursen.Hij concerteerde in vrijwel alle belangrijke muziekcentra van Europa en later ook in de Verenigde Staten. Meer dan tachtig keer soleerde hij bij het Concertgebouworkest. Recensenten prezen zijn kristalheldere techniek, zijn temperament en zijn verfijnde muzikaliteit.
Een droom carrière zou je kunnen zeggen.
Tussen alle ‘grote’ concerten door gaf Cor de Groot ontelbare recitals en ‘piano-avonden’ in de meest uiteenlopende plaatsen en locaties van Nederland. Op 9 april 1937 speelde hij in Laren met het Strijktrio Pasquier in concertzaal ‘Hamdorff’.
Naast zijn vele optredens bleef hij componeren: o.a. concerten voor piano, hobo, fluit en kamermuziek.
Tijdens een groot deel van de Tweede Wereldoorlog bleef Cor de Groot actief als pianist. Na de bevrijding werd hem dat aangerekend door de Eereraad voor de Muziek. Hij kreeg een soort beroepsverbod en mocht tien jaar lang niet optreden.
Gelukkig werd hij in hoger beroep vrijgesproken. Hij bleek een familielid, dat actief was voor de Britse Secret Service en het Nederlandse verzet, juist geprobeerd te hebben te beschermen door de Duitse bezetter op een dwaalspoor te brengen. De Centrale Eereraad vernietigde daarom de eerdere uitspraak volledig.
De rehabilitatie was terecht, al had hij inmiddels kostbare jaren van zijn loopbaan verloren. En alsof dat nog niet genoeg tegenslag was, werd hij in 1959 getroffen door een zenuwaandoening aan zijn rechterhand.
Voor vrijwel iedere pianist zou dat het einde betekenen. Niet voor Cor de Groot. Hij legde zich toe op het linkerhandrepertoire en bewerkte meer dan zeventig pianowerken voor één hand en inspireerde Nederlandse componisten om speciaal voor hem nieuwe muziek te schrijven. Doordat zijn concertleven noodgedwongen veranderde, concentreerde hij zich op zijn werk als muziekregisseur bij de Nederlandse Omroep Stichting.
Bol an mensen,
Laren heeft veel kunstenaars voortgebracht, maar slechts weinigen brachten de naam van ons dorp zo over de wereld over als pianist Cor de Groot. Toch is hij tegenwoordig voor veel Larense inwoners nauwelijks meer dan een vage herinnering. Wordt het niet eens tijd voor een herdenkingsbord op de plek Wally Moesweg 10 om hem niet te vergeten? ’s Middags genoot ik van zijn CD. Een Larens fenomeen.
Foto: Cor de Groot (1914-1993) in het Singer Museum te Laren (NH) – Foto: Dolf Hoving
