17 febr.- “Wanneer zijn jullie met de campagne begonnen,” vroeg de man bij het stoplicht. Hij had posters gezien in het dorp en was, vanuit zijn verleden in de Haagse politiek, geïnteresseerd in de campagne naar de gemeenteraadsverkiezingen toe.
Sommige vragen zijn té makkelijk. “Onze campagne stopt eigenlijk nooit. Ooit is Ernst Wortel een partij begonnen, de meest betrokken inwoners van het dorp sloten zich aan, en maken elke dag reclame voor Laren en daarmee ook de grootste partij in het dorp.”
“Dan zijn jullie eigenlijk meer een beweging, dan een politieke partij,” concludeerde hij terecht.
Ernst Wortel, Wim Huisman, Henk Wikkerman en Wiet de Boer, de grondleggers van Larens Behoud, waren, zonder het misschien te beseffen, de pioniers van een grote beweging van mensen, die echt om het dorp geven.
Veel mensen sloten zich aan en dat aantal groeit nog steeds. Politiek boeit de mensen maar matig. Maar kom niet aan Laren! Dan gaan ze de barricade op.
De strijd om zelfstandigheid, die nog steeds niet gestreden is, want MRA is meer dan een afkorting. De geschiedenis van Laren, de economie, het dorpse, de kunst en cultuur, de sport en de gewone dagelijkse dingen op straat; de mensen van Larens Behoud zijn er. Altijd!
Hij had het begrepen. “Mijn zoon is trainer van een volleybalteam en hij vertelde mij pas dat zijn selectie in de breedte zoveel sterker was geworden. En ik denk dat jullie een heel brede selectie hebben.”
En weer moest ik hem gelijk hebben. Niet alleen kunnen we als partij bij elke verkiezing een kieslijst maken van dertig namen. We kunnen deze mensen ook inzetten in de eindsprint, door andere partijen verkiezingscampagne genoemd.
Vergaderingen over deze eindsprint zouden bij anderen amper of niet begrepen worden. Een kamer vol met mensen, met allemaal hun creatieve ideeën. Een kakofonie van geluid, gesteggel, plannen en vooral oneindig veel creativiteit.
We kunnen filmpjes opnemen met zóveel mensen, want bij Larens Behoud heeft iedereen zijn of haar verhaal. En we zijn daarmee in de gelukkige omstandigheid dat veel meer mensen dan alleen de lijsttrekker een goed verhaal kunnen vertellen. Want LB-ers hoeven niet te acteren. Ze vinden iets en roepen dat dan.
Het zou onterecht zijn om te zeggen, dat we in deze weken geen gas geven. Natuurlijk wel. Maar stationair draait de motor nooit. En dat mag ook nooit gebeuren, als wij de zelfstandigheid, waar zo hard is gevochten, wil behouden en onze financiën en voorzieningen op orde willen houden.
Misschien is het wel een veel te lange manier om uit te leggen dat Liefde voor Laren er is of niet.
Wim Jordaan, Larens Behoud
