9 febr.-Klepperman, the next episode
Even was het feest in Eemnes. Op het gemeentekantoor waren de lichten gedoofd en iedereen wachtte in spanning af. Plotseling vloog de deur open en een grote taart, feestelijk verlicht met sterretjes en kaarsjes werd de zaal binnengedragen. De burgemeester voorop.
Een groot applaus ging op. Bij alle aanwezigen viel de spanning opeens weg. Het was gelukt. Ze hadden een plek.
Drie jaar lang hadden ze gezocht, geboord, onderzoek gedaan, leidingen aangetroffen, vergaderd, koffie gedronken en even vaak met de handen in het haar gezeten.
Wat doen we met dat beeld? Waar moet het staan?
Kunstenares Karin Calis had een actie op touw gezet. Het beeld, ooit het visitekaartje van de voormalige RABO bank, kon prima op een grasveld bij de Schapendrift. Maar al snel werd duidelijk, dat er weerstand was.
De leden van de afgebeelde dansgroep lagen dwars. En als een monument zoiets zegt, dan luister je. Want monumenten zijn heilig in het dorp. In ieder geval tot het moment dat een kerkgenootschap met een geestelijke sloopkogel gaat zwaaien.
Wandelen, vergaderen, koffie en nadenken hoe die lastige Calis af te schudden.
“Leidingen”, riep iemand. “Het kan niet door leidingen”.
“Die gooien we openbaar en dan winnen we weer een jaar”, was het antwoord.
Wat volgde was een lange periode van stilte.
Tot het moment dat de burgemeester met gepaste trots kon melden dat er een geweldige locatie was gevonden.
“We doen het in het Pastoor Hendrikspark”, klonk het als een soort van eureka na drie jaar nadenken en zwoegen.
Er ging een persberichtje de deur uit en de burgemeester zelf sneed de taart.
“Wat vinden die mensen, de omwonenden er eigenlijk van”, vroeg iemand belangstellend.
“Geen idee! Nooit gevraagd. Ze vinden het vast mooi”, was het geruststellende antwoord.
“Nou, weten jullie het zeker? Dat zijn dezelfde mensen, die destijds overspannen werden van wat jongeren op een bankje en die wethouder Ton Stam daarover gestalkt hebben. Net zolang tot het bankje weg was”.
“Ach, zo’n vaart zal het niet lopen”.
Een paar dagen na de feestelijke bijeenkomst was alles anders.
Niemand had erover nagedacht om deze omwonenden vooraf iets te vragen. En weinig verrassend vonden ze het hele plan ruk. Want ook op die beeldengroep kan je als jongere gaan zitten, met je Energy drink en chips.
Wordt vervolgd…..
Wim Jordaan
