20 mrt.-Dames en heren, beste collega’s, familie en vrienden,
en in het bijzonder: brigadier Wessels, beste Remco,
Er zijn van die mensen die niet alleen in een dorp werken, maar er onderdeel van worden. Mensen die niet zomaar een uniform dragen, maar uitgroeien tot een vertrouwd gezicht. Een vaste waarde in het straatbeeld en in het leven van velen.
In Laren is zo iemand Remco Wessels.
Na 46 jaar trouwe dienst, waarvan 30 jaar als wijkagent, nemen we vandaag afscheid. En dat doen we niet alleen binnen de politieorganisatie, maar juist hier — midden in de gemeenschap. Dat is bijzonder. Voor een politieman. Om op deze wijze afscheid te nemen. En het zegt tegelijkertijd wel alles over jou.
Wij hebben niet het genoegen gehad om samen te werken. Maar alles wat ik over jou hoor en heb opgehaald bij diverse uiteenlopende bronnen, maakt één ding duidelijk: wat had ik dat bijzonder graag gedaan Remco. Want jij bent uit het juiste hout gesneden.
Bij de politie heeft iedereen hetzelfde uniform. Maar men is zeker niet uniform.En jij al helemaal niet. Jij gaf je eigen invulling aan het vak. Herkenbaar, benaderbaar en altijd zichtbaar. En ja… vaak wel met de politiepet werkelijk op. Niet alleen als onderdeel van het uniform, maar als symbool van jouw aanwezigheid in het dorp, de menselijkheid, maar ook het gezag.
Sommigen noemen je de ‘dorpsveldwachter’. Anderen noemen je de ‘foundingfather’ van de buurtpreventie’. Beide typeringen zijn raak. Want jij stond midden in de samenleving. Je kende de mensen — en de mensen kenden jou.
Toen jij in 1980 als zeventienjarige begon, kon niemand vermoeden dat je hier bijna een halve eeuw zou blijven. Je wilde geen kantoorbaan, je wilde mensen helpen. En dat heb je gedaan — op een manier die je niet uit een opleiding leert.
Je zag het dorp veranderen — van koeien in het centrum tot een dynamische Gooise gemeenschap. Zoals jij het zelf treffend zei voor de krant: van schuldsanering tot Quote 500. Een dorp van uitersten — en jij kende ze allemaal.
Je kende mensen soms drie generaties lang. Je wist wat er speelde, vaak nog voordat het werd uitgesproken. En ja, dat betekende ook dat je nooit echt anoniem was. Zelfs in de supermarkt werd er in je winkelwagentje gekeken.
Maar achter die zichtbaarheid zat iets veel belangrijkers: vertrouwen.
Je was gewapend met meer dan alleen de middelen van je vak. Je was gewapend met gevoel. Met een groot hart voor mensen. Vooral voor degenen die kwetsbaar zijn. Jouw rechtvaardigheidsgevoel was helder: iedereen is gelijk.
Je hielp Henk, de zwerver, aan een woning en bracht hem er zelf naartoe, achterop de fiets. Je kreeg de sleutel van het huis van iemand die psychisch kwetsbaar was, omdat hij wist: als het nodig is, komt Remco.
Je zei daar zelf over: “Ik heb deze mensen altijd gewaardeerd om wie ze waren en hen nooit veroordeeld.” Dat is geen functieomschrijving. Dat is karakter.
Je maakte ook de zware momenten mee. Zoals de brand bij de Stichtse Hof in 1982. Indringende gebeurtenissen die je met je meedroeg. Het tekent jouw kracht, maar ook jouw menselijkheid.
Een van jouw grootste bijdragen aan Laren is zonder twijfel de buurtpreventie. Wat begon met drie verenigingen, groeide onder jouw inzet uit tot zestien. Bijna het hele dorp doet mee.
Maar het ging jou nooit alléén om veiligheid. Het ging om verbondenheid. Om elkaar kennen, elkaar zien, elkaar helpen. Daarom noemen velen je de godfather van de buurtpreventie — maar misschien is ‘verbinder’ nog wel het mooiste woord.
Je investeerde ook in de toekomst. In jongeren. Met gastlessen op scholen, waar kinderen ademloos naar je luisterden. En jaren later — op de kermis — luisterden ze nog steeds nét iets beter als jij iets zei. Dat is gezag dat je niet afdwingt, maar verdient.
Je was sociaal, aimabel, met beide voeten op de grond. Een echte sociaal agent. Iemand van de dialoog. Sensitief, maar ook robuust als het nodig was. Je zorgde voor vertrouwen én gezag — een zeldzame combinatie.
En je was een leider. Misschien niet altijd op de voorgrond, maar wel in wat je deed. Je hebt collega’s gevormd en begeleid. Het is mooi om te zien dat je het wijkagentschap met vertrouwen overdraagt.
Beste Remco,
Zesenveertig jaar heb jij de wacht gehouden. Dat is meer dan een loopbaan — dat is een leven in dienst van anderen. Je maakte veranderingen mee, stelselherzieningen, en werkte onder en met meerdere burgemeesters. Maar één ding bleef altijd hetzelfde: jouw toewijding.
Je had oog voor de mens achter de voordeur. Voor situaties waarin zorg en veiligheid samenkomen. Voor inwoners die het moeilijk hebben, bijvoorbeeld door psychische problemen. Jij zag hen — écht.
Na 46 jaar komt er een nieuw hoofdstuk. Een hoofdstuk zonder vroege wekker. Met ruimte voor musea, motorrijden, wandelen en houtbewerking — opnieuw: uit het juiste hout gesneden.
Maar wat blijft, is jouw nalatenschap. In de mensen die je hebt geholpen. In de buurten die hechter zijn geworden. In het vertrouwen dat je hebt opgebouwd.
Je laat Laren veiliger achter. Maar vooral: menselijker.
Namens het gemeentebestuur, namens je collega’s, en namens alle inwoners van Laren: dank je wel. Voor alles.
We nemen afscheid van een politieman.
Maar gelukkig niet van jou.
En bij dit afscheid hoort ook een bijzonder gebaar.
Remco, je ontvangt vandaag een Larens kunstbeeldje van een politieagent.
Een beeldje dat misschien klein is in vorm, maar groot in betekenis.
Het staat voor het gewicht dat jij al die jaren hebt gedragen —
de verantwoordelijkheid, de keuzes, en soms ook de zorgen die bij dit vak horen.
Het laat de gelijkenis zien met een politieman,
maar wie goed kijkt, ziet vooral de mens.
De mens met de pet — zichtbaar, benaderbaar, en altijd aanwezig in het dorp.
De mens met een visie — dat veiligheid begint bij vertrouwen.
Bij elkaar kennen, elkaar zien, en naar elkaar omkijken.
Het staat voor jouw dienstbaarheid.
Voor jouw rechtvaardigheidsgevoel.
En bovenal voor jouw menselijkheid.
Voor het oog hebben voor mensen die wel willen maar niet kunnen,
en het duidelijk zijn naar mensen die wel kunnen maar niet willen.
Maar misschien nog wel het belangrijkste:
dit beeldje staat voor iemand die niet alleen keek naar wat er gebeurde op straat,
maar altijd naar de mensen daarachter.
Laren is jou enorm dankbaar voor jouw dienstbaarheid!
Dank je wel Remco!
