12 mrt.-Aanstaande zaterdag, rond een uur of vijf in de middag verandert de periodieke controverse tussen rood en blauw weer in eensgezindheid. Want Spakenburgers zijn trots op hun dorp. Twee keer per jaar, de beladen dagen van de derby, ben je rood of blauw en niks er tussenin. Dan gaat het even hard tegen hard. En dat is al sinds mensenheugenis. Je bent nu eenmaal voor Spakenburg of IJsselmeervogels. Straten, scholen, werkplekken en kerkbanken zijn dan tot op het bot verdeeld. Maar na het laatste fluitsignaal gaat iedereen weer door dezelfde deur, drinkt een biertje en accepteert dat er winnaars en verliezers zijn. Tot de aanloop naar de volgende derby. Dan begint alles weer even opnieuw.
Mooi.
Zo ging het, zo gaat het en zo zal het altijd gaan. En iedereen begrijpt dat. Als op verkiezingsdag het laatste fluitsignaal is geweest, weet Laren wie de winnaars zijn en wie door de kiezer niet gezien wordt of een tik op de vingers heeft gekregen. Even juichen of op de blaren zitten. En dan gaat iedereen weer aan het werk voor Laren.
Nog een paar dagen verdeeldheid, gekift en vooral verschillen. Het hoort erbij. En dan is het over De winnaars voorop, de verliezers even bescheiden volgend. Maar allemaal met Liefde voor Laren. Vrijdag staat het hele circus nog een keertje op de markt. De gelegenheid voor de bewoners om nog eens die ene vraag te stellen, een punt te maken, kritiek te uiten of gewoon even kennismaken.
Dan de eindsprint. En dan is het over. Terug naar normaal. Tot over vier jaar.
Wim Jordaan, Larens Behoud
