23 mrt.- Een van mijn vrienden woont in een huisje op het Standelkruid. Een romantische spot verscholen naast de Gooische School aan een historisch onverhard pad dat oorspronkelijk ‘Groeneweegje’, heette en tot op de dag van vandaag alleen toegankelijk is voor fietsers en voetgangers.
De naam Standelkruid verwijst naar de grote kwekerij, die er rond 1900 stond en werd bestierd door de feministisch tuinarchitecte Jeanette van Zijdveld, die gespecialiseerd was in het kweken van orchideeën, rozen en exotische bomen. Door het gebied slingert zich een door haar ontworpen lange muur om de warmte voor de planten destijds vast te houden.
Het gebied heeft ook nog vandaag de dag een groene en open structuur met natuurlijke afbakeningen en doorgangen waardoor dieren zich vrij kunnen verplaatsen. Bomen en houtopstanden spelen daarin een vitale rol. Die bomen hebben niet alleen een landschappelijke functie, maar ook een ecologische. Ze vormen verbindingsroutes voor fauna zoals eekhoorns en vogels en bieden nestgelegenheid.
Dit patroon is zichtbaar op historische luchtfoto’s en sluit aan bij de waarde die in het gemeentelijk beleid en omgevingsvisies wordt toegekend aan groenstructuren en cultuurhistorische kenmerken.
Totdat mijn vriend twee jaar geleden werd overvallen toen het perceel naast hem volledig was platgewalst en waarop een acht tot tiental bomen aan zijn erfgrens werden gekapt. Een grote leegte! Hij vroeg om handhaving. Die kwam, die kwam ook weer niet, was vergeten, vond dat hij zich niet zo moest aanstellen etc.
Vervolgens werd er een gat gegraven, beton gestort voor de aanleg van een zwembad terwijl er nog niet eens een woning stond. Mijn vriend vroeg om handhaving. Die kwam, die kwam ook weer niet, was vergeten, vond dat hij zich niet zo moest aanstellen etc. Kortom de nieuwe ontwikkelingen rond het perceel van zijn buurman baarde hem grote zorgen.
Met name over het kappen van hele rij bomen, de aanleg van een zwembad en de verbouwing en bewoning van een bijgebouw; alles voorafgaand aan de aanvraag voor een omgevingsvergunning voor de bouw van een woonhuis.
Hij vroeg mij als voormalig-wethouder Ruimtelijke Ordening om advies. Ik speelde het door aan de huidige wethouder. Gesprekken volgden en mondden uit in een hoorzitting waar hij zijn hart kon luchten bij de bezwaren commissie. Zelf kon hij lijfelijk daarbij niet aanwezig zijn, want door de oorlog in het Midden-Oosten was terugvliegen vanuit Thailand en Dubai niet mogelijk. Via Teams konden we -al was het voor hem midden in de nacht- verbinding krijgen.
Ik zat in het zaaltje gesteund door omwonenden uit zijn buurt. Al met al werd het ’s avonds in de Thaise nacht een treurige bijeenkomst. De juriste van de gemeente bood wat nonchalant haar excuses aan voor een falende gemeente die de ene na de andere procedurele steek had laten vallen.
Een week later kwam mijn vriend thuis. Er lag een brief op de mat. Er werd toegestaan dat er achteraf tóch nog een vergunning voor een zwembad kan worden verleend. ‘Bizar’ vindt hij:
‘Er werd gekapt zonder vergunning, verbouwd en bewoond zonder vergunning en er wordt een zwembad aangelegd zonder vergunning. De gemeente kijkt opzichtig de andere kant op en maakt zich er met gemakkelijke excuses vanaf. Sorry…we hebben even niet opgelet’.
Bol an mensen, Het lijkt er steeds meer op dat er een tendens is dat mensen die in ons dorp willen wonen vanwege het charmante weldadige aanwezige groen, allereerst hun terrein ontdoen van alle bomen om meer vierkante meters huis te hebben! Dus…zojuist gekozen politici Hou Laren groen!
Leo Janssen
