3 aug.- Roanne van Voorst schreef een novelle, over onze relatie met de natuur, over de vraag of mensen met bomen kunnen communiceren en wat er gebeurt als we leren luisteren, over eenzaamheid, in dichtbevolkte steden, over hoe verdriet niet alleen door individuen wordt ervaren, maar ook wordt opgenomen door de systemen om ons heen, en over doorleven terwijl ons lichaam stopt met ademen,..
Zo omschrijft ze zelf haar poëtische en empathische nieuwe roman. Het verhaal gaat over een jonge beukenboom die groeit aan de rand van een bos, vlak achter het huis van een bosbouwer, zijn vrouw – een biologe – en hun opgroeiende dochter. Met geduld observeert de boom het dagelijks leven van het gezin en de steeds veranderende wereld om hem heen. Maar op de achtergrond van deze menselijke geschiedenis speelt nog een groter verhaal: dat tussen de mens en de natuur. Het bos dreigt gekapt te gaan worden en de vader probeert er alles aan te doen om dat te voorkomen.
Van Voorst onderzocht als onderzoeker aan het International Institute of Social Studies in Den Haag de toekomst van klimaatveranderingen en ze volgde verschillende futuristen- en toekomst verkennende trainingen. Rond het thema van duurzame menselijkheid schreef ze al meer dan 10 romans.
Het zuchten van bomen herinnert ons eraan dat, hoewel de cyclus van het leven zich altijd maar herhaalt, de essentie van ons zijn eeuwig blijft bestaan. Want wat leeft, verdwijnt niet.
Bron: Koen E.
Zie: https://www.singeluitgeverijen.nl/…/het-zuchten-van-bomen/
Minder weergeven
