8 aug.-
Colin Bell zat rustig achter de tafel, waarop stapels van zijn boek ‘Bloody Dangerous’ lagen te wachten om door hem gesigneerd te worden. Een lange rij wachtenden stond al even in een fel brandend zonnetje. Sinds zijn boek in het Verenigd Koninkrijk een bestseller was en hij een persoonlijke audiëntie had gehad bij Koning Charles, kende iedereen de inmiddels 105-jarige ex RAF-piloot. Hij had zijn eigen verhaal over de meer dan vijftig missies boven nazi-duitsland eindelijk opgeschreven.
Net als de dertigduizend bezoekers op het landgoed voor het beroemde kasteel Highclire volgde hij de Spitfire, die keer op keer over het kasteel en de mensenmassa heen vloog. Het orkest speelde Elgar’s ‘Land of hope and Glory’, duizenden vlaggetjes met de Britse en Engelse vlag gingen de lucht in en iedereen zong massaal de bekende woorden:
‘Land of Hope and Glory, Mother of the Free,
How shall we extol thee, who are born of thee?
Wider still and wider shall thy bounds be set;
God, who made thee mighty, make thee mightier yet,
God, who made thee mighty, make thee mightier yet.
De voormalig Mosquito-piloot, die velen malen, net als velen van zijn generatie, zijn leven had gewaagd om Europa te bevrijden, had tranen in zijn ogen. Hij was niet de enige. Bij vele bezoekers van het jaarlijkse Battle Proms concert bij Highclire Castle waren de ogen vochtig.
Het orkest zette weer in. Bijna tweehonderd kanonschoten gingen hand in hand met de woorden van de beroemde hymne ‘Jerusalem’ van Parry.
Engeland toonde het respect voor het verleden, de opofferingen en de strijd om vrijheid. Geen onvertogen woord en na afloop was het landgoed net zo onberispelijk schoon als voor de komst van de duizenden trotse bezoekers.
In Nederland kregen fanatici weer alle ruimte om het oorlogsmonument op de dam te bekladden, werd er met Palestijnse vlaggen gedemonstreerd bij een holocaust herdenking en dook dezelfde dubieuze vlag op bij een queer-optocht. ‘Free Gaza’, klonk het uit de monden van mensen, die in datzelfde Gaza hun leven niet zeker zouden zijn.
Misschien maar beter dat een 105-jarige held, die zijn leven op het spel had gezet voor de vrijheid van Europa, dat even niet wist.
Hij ging staan en zong net als de tienduizenden het ‘God save the king’
Wim Jordaan
